Renoushka

Diep in de bossen van Prehorikka, een van de grootste continenten van de vergeten wereld Phantasar, leefden een van de grootste wezens die de planeet ooit gekend heeft. We kennen ze ook wel als dinosaurussen. Grote reptielachtige wezens, meestal van reusachtige afmetingen. Veel van de soorten die op Prehorikka voorkomen komen aardig overheen met de soorten zoals we die op aarde ook gekend hebben. Maar ook velen niet. Als we een kijkje in deze bossen nemen komen we al gelijk een van de meest gevreesde soorten tegen. Een tyrannosaurus rex, of kortweg een T-Rex. En dat beest was beslist niet blij. Met luid gebrul en grote passen rende hij door de bossen af en toe agressief te happen. Het mocht duidelijk zijn dat hij achter iets aanzat. Maar wat?

Wat dichterbij gekomen zien we dat het een meisje is. Hard moest ze rennen om het happen van het gigantische beest te ontwijken. En dat viel niet mee. Nu kon ze gelukkig hard lopen, en dat was maar goed ook, want ze wist heel goed dat ze tot een ras behoorde dat ver onderaan de voedselketen stond.

Weer deed de T-Rex een aanval maar het meisje wist snel te handelen en had zelfs het lef om bij het beest op zijn kop te springen. Verbaasd keek het beest heen en weer zich afvragend waar zijn prooi naartoe was gegaan. Snel sprong het meisje op zijn snuit en gaf een keiharde trap midden in een van de ogen van het beest. Een oorverdovende brul was het gevolg en de T-Rex schudde kwaad zijn kop heen en weer. Het meisje werd hierdoor weggeslingerd maar wist zich vast te grijpen in de takken van de bomen en met een paar handige turnbewegingen wist ze zich veilig terug op de grond te krijgen en rende meteen verder. Maar de T-Rex gaf niet op. Hij wist dat het meisje een lekker hapje was en wilde dat beslist niet opgeven. Dus al snel zette hij de achtervolging in. Maar het meisje had toch wat voorsprong opgedaan met deze stunt dus was de T-Rex haar uit het oog verloren.

“Hee, stomkop!”, klonk een stem. “Hier ben ik!”

De T-Rex keek omlaag en zag het meisje staan.

Brutaal stak het meisje haar tong naar het enorme beest uit.

De T-Rex liet dit niet op zich zitten en boog met een vaart voorover om het meisje met z’n bek op te pakken en op te slokken, maar dat pakte even iets anders uit dan het beest had gepland, want op het laatste moment sprong ze weg en bleek dat ze voor een enorme rots stond. Met volle vaart ramde het beest de rots en viel bewusteloos naast het meisje neer.

“Wat is het toch leuk dat ze zo dom zijn”, gniffelde ze. “Hier kunnen we nog maanden van eten!”

Ja, want zo ging dat in Prehorikka. De algemene regel was daar “Eet ik jou, of eet jij mij?”

Het meisje ging snel naar haar dorp om haar stamgenoten te waarschuwen, want ookal behoorde zij tot een soort dat zeven keer zo sterk is als een mens, een T-Rex is ook voor haar te zwaar. Wie of wat was dit meisje eigenlijk. Haar naam was Renoushka, ze was 19 jaar oud en ze was een Humathaler. Een soort dat met het blote oog exact op mensen lijkt, met als enige verschillen dat de huid rondom hun ogen roetzwart is, en hun oorschelpen lijken op een verscheurt zeil van een miniatuur zeilschip. Fysiek staan ze op alle manieren boven de mens, maar hun ontwikkeling is vrij primitief. De enige materialen die ze kenden waren hout steen en dierenhuiden. Renouska’s kleding had dan ook veel weg van een bikini totaal gemaakt uit dierenhuiden. Haar wapen was dan ook een bijl gemaakt uit hout en steen. Maar vaak gebruikte ze dat ding niet. Een valstrik op zetten en met gevaar voor eigen leven de meest gevaarlijke dieren erin laten lopen was meer haar methode van jagen. Hoe ’t kwam dat Renoushka nog nooit als “lekker hapje” geëindigd was, was iedereen een raadsel.

En ook nu weer had men grote zorgen toen Renoushka het kamp binnenkwam.

“Ik heb goed nieuws”, riep ze. “Ik heb verderop een T-Rex knock-out geholpen. Halen jullie hem binnen dat hebben we voorlopig te eten”.

Veel van Renoushka’s stamgenoten gaven nog amper notie over het feit dat Renoushka weer eens haar leven op de waagschaal had gesteld, maar één man bleef toch roerloos staan met in zijn ogen zichtbare angst.

Het was Polorey, de sjamaan van de stam. Hij was wijs en gerespecteerd. Je zou hem kunnen vergelijken met een druïde, omdat ook hij veel kennis had van de natuur, kruiden en drankjes. Toen veel van Renoushka’s stamgenoten erop uit waren getrokken om Renoushka’s vangst binnen te halen, schudde Polorey nog eens zijn hoofd.

“Renoushka, Renoushka, Renoushka”, zei hij. “Hoe vaak heb ik je niet gezegd om voorzichtig te zijn? Ik kon er nog mee leven toen je nog pteradactyls ving, maar toen je overging op velociraptors begon ik me zorgen te maken en nu heb je een T-Rex gevangen. Slechts weinigen hebben een ontmoeting met een T-Rex naverteld. Wil je nu echt zo graag opgevreten worden?”

“Oh, kom op, zeg”, zei Renoushka geïrriteerd. “Ik kan heus wel op mezelf passen hoor”.

“Zeg eens eerlijk”, zei Polorey streng. “Hoe heb je heb je dat beest knock-out gekregen. Zeg me niet dat je die met je bijl buiten westen hebt geslagen wat dat geloof ik niet”.

“Ik heb hem gewoon naar me toe gelokt terwijl ik voor een steen stond. Dat stomme beest wilde toehappen en ramde de steen!”

“HEB JE JEZELF ALS LOKAAS GEBRUIKT?”

“Wat had ik dan moeten gebruiken? Een regenworm?”

“Renoushka, besef je wel dat als je één tel later was gesprongen, je in de maag van dat beest was beland?”

“Ja, goede timing is zeer essentieel hier. Word ik steeds beter in”.

Polorey schudde nogmaals zuchtend zijn hoofd.

“Renoushka, hoe vaak ga je me nog doodsangsten laten uitstaan”.

“Oh, kop op zeg. Hoe vaak gaan anderen wel niet dood tijdens de jacht. Ben je daar ook zo bezorgd over?”

Ja, daar zei ze zo wat. Veel jagers op zoek naar eten eindigden zelf als eten. Daar maakte men zich ook weinig zorgen over omdat dat op Prehorikka zo normaal was, dat het gewoon bij het leven hoorde.

Polorey wilde wat zeggen maar zweeg. Natuurlijk gaf hij veel om iedere stamgenoot, maar iedereen wist dat Renoushka een streepje voor had. Alsof ze zijn eigen kind was. Renoushka was echter de dochter van het stamhoofd. Niet dat ze daar nu blij mee was. De relatie met haar vader was ijs-en-ijskoud en Polorey had haar vaak aan het feit dat ze de dochter van het stamhoofd was herinnerd als ze weer eens met een gevaarlijke dinosaurus het gevecht was aangegaan.

“Renoushka, weet je dat het nu meer dan ooit geboden is om voorzichtig te zijn?”, vroeg Polorey.

“En waarom dan wel? Om dat ik de dochter van het stamhoofd ben?”

“Onder andere”.

“Hoe bedoel je? Onder andere?”

“Je gaat binnenkort trouwen”

“PARRRRRRRDON!?”

Renoushka keek de sjamaan nu heel strak aan.

“U zei?”

“Ik zei dat je binnenkort gaat trouwen?”

“En met wie dan wel?”

“Je bent al vanaf je geboorte uitgehuwelijkt aan de zoon van Parka, het stamhoofd van de raptor-stam”.

“Waarom ben ik de laatste die hiervan hoort?”

“Heeft je vader je dit nooit verteld?”

“Nee. Mijn ouwe en ik praten bijna nooit met elkaar, weet je nog?”

Polorey zweeg. Dat was inderdaad maar al te waar. Hij kon zich ook het moment niet herinneren dat Renoushka en haar vader ooit een woord met elkaar gewisseld hadden. En dat was eigenlijk al zo al sinds Renoushka’s geboorte. Ook nadat haar moeder jong stierf is Renoushka voor haar vader eerder een lastpak geweest dan een dochter. Wat ze allemaal deed om haar dag door te brengen heeft hij nooit naar gevraagd. Een troostend woord als ze iets naars had meegemaakt zat er nooit in. Zelfs een flinke uitbrander als ze kattenkwaad uitgehaald (iets waar ze heel goed in was), was teveel gevraagd. Eigenlijk ging hetgeen wat hij tegen haar zei nooit verder als “Eten”, “Slapen” en “Bek houden”. Om die reden was het Polorey die Renoushka’s opvoeding maar voor zijn rekening had genomen en dat met heel veel liefde en toewijding deed. Vaak met meer liefde en toewijding dan Renoushka lief was.

“Ik had eigenlijk wel kunnen weten dat hij dat niet zou vertellen”, zei Polorey somber. “Eigenlijk had ik je dat moeten vertellen”.

“En waarom heb je dat nooit gedaan?”

Polorey zuchtte.

“Ik denk dat ik geen enkel geldig excuus heb”, zei hij toen. “Het spijt me”.

“En vertel me eens wat meer over die trouwerij?”

“Het is traditie dat de kinderen van een stamhoofd worden uitgehuwelijkt aan of de kinderen van een bevriend stamhoofd of aan mensen of diens kinderen die een stamhoofd een eredienst bewezen hebben”.

“En zijn wij dan zo bevriend met de raptor-stam?”

“Ja. De zeekant-stam van de kust en de raptor-stam van het bos hebben een lange traditie als vriendschappelijke stammen”.

“Ik heb de heren van de raptor-stam tot nu toe alleen nog maar op hun bek geslagen omdat ze probeerde er met mijn gevangen vlees vandoor te gaan!”

“Dat meen je toch niet serieus, hè?”

“Dat meen ik hartstikke serieus”

“En waarom heb je me dat nooit verteld?”

“Ik denk dat ik geen enkel geldig excuus heb”, zei Renoushka sarcastisch. “Het spijt me”.

Terug naar boekenoverzicht