Seya liep door de gangen van het kasteel van de Drakenhoeders. Hoewel zij aan het hoofd stond van de Drakenhoeders was haar gewaad redelijk simpel van aard. Ze was ook de oudste van alle Drakenhoeders, maar dat was haar beslist niet aan te zien. Nu zijn ouderdomskenmerken bij Elfen toch al moeilijk te zien, omdat zelfs een Elf die echt totaal versleten is, soms nog strak in het vel kan zitten. Seya had echter geen enkel ouderdomskenmerk. Dat kwam omdat Seya één van de honderd Elfen is van de eerste generatie. Deze Elfen zijn onsterfelijk, althans, ze kunnen niet aan ouderdom doodgaan. Seya was de oprichtster van de orde van Drakenhoeders. Hoe die naam ontstaan is kon ze zelf ook maar moeilijk uitleggen, omdat het een erg misleidende term is. Want de Drakenhouders “hoeden” de draken niet. Ze zijn meer een soort dienaren van de vier Oude Draken die de wereld Phantasar beschermen.

Al generaties lang was Seya de leidster van de Drakenhoeders, en eigenlijk had niemand enig idee hoe oud zij eigenlijk was. En daar Seya van de eerste generatie was, wist iedereen dat ze geen ouders kon hebben, maar hoe was ze dan ter wereld gekomen? Niemand wist daar het antwoord op, en ondanks het feit dat Seya ondanks haar zeer strenge beleid, een lief karakter had, durfde niemand het haar te vragen.

Met een stevige pas liep Seya door de gangen, terwijl haar lange glanzende zwarte haren achter haar aan wapperden. Plotseling stond ze bij een deur stil. Zachtjes tikte ze op deur.

“Wie is daar?” klonk een stem.

“Ik ben het, Seya”, zei Seya. “Mag ik binnenkomen?”

De deur ging open, en in de deuropening stond Serina.

“Seya?” zei Serina verbaasd. “U komt persoonlijk naar ons toe. Vanwaar de eer?”

“Ik kom voor jullie zoon, Yurah”

“Oh, natuurlijk, kom binnen”, zei Serina. “Ik ben bang dat Josino er niet is”.

“Dat weet ik”, zei Seya. “En dat spijt me ook zeer, ik had hem er graag bij gehad. Maar ik had hem even nodig voor een spoedklusje. Ik verwacht hem eigenlijk zo”.

Seya keek naar Yurah.

Yurah was nu 40 jaar oud. Op die leeftijd is een Elf nog een kleuter. Zijn haar was rood, en dat had hij duidelijk van zijn moeder geërfd. Zijn ogen waren groen, en dat had hij duidelijk van zijn vader. Van zijn neus tot zijn oren liep een grote baan sproeten, net als bij zijn moeder.

“Hallo Yurah. 40 jaar ben je alweer. Wat gaat de tijd toch snel”, zei Seya. “Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren dat je geboren werd”.

Yurah lachte verlegen.

“Ik kan het nog altijd niet bevatten”, zei Serina. “Dat ik uitgerekend met de man aan wie ik hier altijd de grootste hekel heb gehad een kind zou krijgen”.

Seya keek Serina met een ongelovige blik aan.

“Geloof je nu echt zelf dat je een hekel aan hem had?”

“Hoe bedoelt u?”

“Hoe meer je op hem schold hoe meer we wisten dat je smoorverliefd om hem was. De hele orde wist al lang dat het slechts een kwestie van tijd was voordat je een relatie met hem zou aangaan en met een kind gezegend zou worden”.

“Meen je dat?”

“Het enige wat mij verbaasde is hoe lang je dat negatief doen hebt volgehouden”.

“Ben ik zo doorzichtig?”

“Ik vrees van wel, ja”.

Seya keek Yurah weer aan.

“Yurah, je gaat toetreden tot de orde van Drakenhoeders. Vind je het spannend?”

Yurah zei niets, en knikte verlegen.

“Je weet dat je totdat je een volleerde Drakenhoeder bent een persoonlijke leermeester krijgt die jou helemaal door het proces gaat begeleiden om Drakenhoeder te worden?”

Weer zei Yurah niets en knikte alleen maar.

“En weet je wie je leermeester gaat worden?”

Yurah schudde zijn hoofd.

“Dat word ik”, zei Seya. “Vanaf vandaag ben ik meesteres Seya voor jou”.

Serina’s mond viel bijna tot aan de grond toe open.

“Pardon”, zei ze. “Hoorde ik dat goed? U gaat persoonlijk mijn zoon begeleiden?”

“Dat hoorde je heel goed”, glimlachte Seya. “Ik ga inderdaad persoonlijk uw zoon begeleiden”.

“Vanwaar die eer?”

“Kom op zeg”, zei Seya. “Ik ben geen heilige. Het is niet de eerste keer dat ik persoonlijk iemand opleidt. Ik leid al generaties lang jonge pupillen op”.

Serina probeerde kalm te blijven.

“Weet je, Serina”, zei Seya. “Toen jij toetrad tot orde vond ik je heen heel interessant meisje. Ik had je graag zelf opgeleid, maar ik had op dat moment al een leerling”.

“Meent u dat?”

“Dat meen ik!”

Op dat moment kwam Josino binnen.

“Vrouwe Seya. U hier?”

Seya knikte.

“Ja, ik hier”, lachte ze. “Ik heb je zoon zojuist verteld dat ik zijn leermeester word tijdens zijn opleiding tot Drakenhoeder”.

Josino’s mond viel open.

“Al vanaf het moment dat Serina me voor het eerst omhelsde voelde ik me alsof ik in een droom leefde”, zei hij. “En nu al helemaal”.

“Nou, nou, zeg”, zei Seya geïrriteerd. “Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet, hoor”.

Ze richtte zich tot Yurah.

“Wat vind je daar nu van, Yurah?” vroeg Seya. “Vind je ook niet dat je ouders heel goed kunnen overdrijven?”

Yurah knikte.

“Doen ze altijd”, zei hij toen.

Serina en Josino keken beiden zeer verontwaardigd naar hun zoon. En Seya? Die schaterde het uit van het lachen.

“Je weet het wel goed te zeggen, jongen”, lachte Seya. “Ik weet zeker dat we elkaar heel erg gaan mogen”.

Seya stopte met lachen en veegde een traan van haar wang.

“Goed”, zei ze. “Genoeg gelachen. Het opleiden van een pupil is een zeer serieuze aangelegenheid”.

Ze richtte zich weer tot Yurah.

“Vertel me eens, jongen”, zei ze nu serieus. “Hebben je ouders al verteld wat het betekent om Drakenhoeder te zijn?”

“Dat ik de vier grote heilige Draken moet gaan dienen”, zei Yurah.

“Heel goed, Yurah”, zei Seya goedkeurend. “Heel goed. En kun je ook vertellen wie de vier grote draken zijn?”

“Pyria is de vuurdraak”, zei Yurah. “De dochter van de Spirata van het vuur Bandafir. Aeris is de winddraak, de dochter van de Spirata van de wind, Bandafor. Hydrolius is de waterdraak, de zoon van de Spirata van het water, Bandafar. En Terrum de aarddraak, de zoon van de Spirata van de aarde, Bandafer”.

“Heel goed jongen”, zei Seya. “Ik hoef je al bijna niets meer uit te leggen. Maar kun je mij ook vertellen wie de Spirata zijn?”

“Eh…. de makers van de wereld?”

“Je had me meer mogen vertellen, maar ik reken het goed voor deze keer”, zei Seya. “De Spirata zijn ontstaan uit de elementaire energie die in het universum bestaat en hebben met hun krachten de wereld Phantasar geschapen”.

“Eh”, zei Yurah.

“Sorry”, zei Seya. “Ik geloof dat ik iets te moeilijke woorden heb gebruikt. Je leert tijdens je opleiding wel wat dat precies betekent”.

“Oh”, zei Yurah.

“Je weet ook dat als je de Draken dient, de draken je soms in staat kunnen stellen hun krachten te gebruiken. Weet je al een beetje hoe je die krachten kunt gebruiken?”

“Eh, met concentratie?”

“Haha”, lachte Seya. “Dat is wel een heel simpel antwoord. Maar wel correct. De kracht van de geest is heel belangrijk bij het gebruik van de krachten van de Draken. Het is heel belangrijk dat je een goede controle over je geest hebt, Yurah. Heb je dat niet, gebeuren er ongelukken. En dan heb ik het over hele zware ongelukken”.

Yurah slikte.

“Is daar wel eens iemand bij doodgegaan?”

“Ben je daar bang voor dan?”

Yurah knikte.

“Ik mag niet liegen, dus ik moet bekennen dat er inderdaad wel eens doden bij zo’n ongeluk zijn geweest”

Yurah schrok.

“Gelukkig komt dat weinig voor”, zei Seya. “En om te voorkomen dat jou dat overkomt ga ik je leren volledige controle over je geest te krijgen. Het is niet dat ik je ga leren je emoties weg te werken, want emoties zijn een belangrijke schakel in het leven, maar ik ga je leren te mediteren om zo als het moet je volledig te kunnen richten om datgene wat je moet doen. Het is heel belangrijk dat je weet wat de Draken van je willen want ze verlenen hun krachten alleen op de manier die hen goeddunkt, en je moet als je dat voelt jezelf goed kunnen focussen om datgene te doen wat je moet doen”.

Yurah keek Seya vragend aan.

“Misschien ga ik nog wat te snel voor je”, zei Seya. “Maar dat komt goed. Morgen kom je naar mijn kamer en dan ga ik je echt je eerste les geven. Ik ga je verder ook leren wat onze taak in de gemeenschap is”.

Yurah knikte.

Seya richtte zich tot Serina en Josino.

“Jullie zoon moet nog veel leren”, zei ze. “Maar dat is normaal. Ik heb wel gezien dat hij een goed stel hersens in huis heeft”.

“Die moet ie van mij hebben”, zei Josino vol trots.

“Inderdaad”, zei Serina. “Want de mijne heb ik nog”.

“Hahaha”, lachte Seya. “Ik zie dat je het nog steeds niet verleerd bent om Josino te vitten”.

“Daar wen je aan”, zei Josino een beetje afwezig.

“Goed, het maakt niet uit wiens hersens hij heeft”, zei Seya. “Jullie zoon heeft een goede aanleg. Met de juiste training ga ik van hem een grote Drakenhoeder maken”.

Seya boog haar hoofd.

“Ik moet weer gaan. Tot ziens, Serina en Josino. En tot morgen, Yurah”.

En met die woorden verliet Seya het vertrek.

Terug naar het boeken overzicht